Trail Côte D’Opale – Wissant

Met volle goesting heb ik uitgekeken naar deze uitdaging. Reeds geruime tijd waren loopbuddy Robin en ikzelf ingeschreven voor deze 62 km lange avonturentocht in de streek van Noord-Frankrijk, nabij Pas-de-Calais. Ons hotelletje was geboekt voor de avond ervoor – start was voorzien op Wissant plage om 8 uur – in Coquelles (zeker een aan te raden hotel trouwens, vooral wegens de stilte – Interhotel L’Haut’aile) op een 20-tal minuutjes rijden van Wissant.

We werden op onze 2-daagse vergezeld door goede vrienden Ann en Peter die mee gingen als supporters en steun. De zaterdagmiddag gingen we samen ons nummer halen in Wissant en we deden daar tevens nog een kleine wandeling om de avond af te sluiten met een etentje in een Italiaans restaurant… zeer lekker en goed om nog wat koolhydraten op te doen.

This slideshow requires JavaScript.

Na nog een slaapmutsje en wat overleg met Peter en Ann waar ze gingen proberen te staan op verschillende punten in de wedstrijd, gingen we ons bed in… Helaas kon ik de slaap niet vatten en had ik een slechte nachtrust. Wonderwel, toen m’n wekker om 5u45 afliep, was ik redelijk fris en welgezind… Na een deugddoende douche en m’n loopplunje aantrekken waren we klaar voor het ontbijt… Normaal heb ik nog geen honger op dat uur, maar dit keer dus wel en het ontbijt smaakte me heerlijk. Op naar Wissant! M’n eigen auto mocht blijven staan aan het hotel en Ann en Peter zetten ons af op een 500-tal meter van de start.. Ideaal!

De adrenaline was welig aan het gieren door m’n lijf en na de nodige stop aan de wc waren we klaar voor de start… Voor de 62km waren we met 500 lopers en de sportievelingen van de Challenge, die daags ervoor reeds 24km gelopen hadden, waren hier ook aan de start. Klokslag 8 uur.. On est parti!

Wat een zaligheid om op het strand te starten.. overal om je heen zie lopers, van elk kaliber.. Robin en ik, die afgesproken hadden om de whole way samen te blijven, liepen zo ongeveer in het midden van het pak. Voor, achter, rechts, links.. overal trailers in hart en nieren te zien.. zei ik al dat het zalig was 🙂 ?

Eerst liepen we richting Cap Blanc Nez.. en Peter en Ann gingen daar (op het 6 km punt proberen te staan) .. en ja, ze stonden daar.. met onze Belgische driekleur vlag 🙂 … PS. Photo’s by Peter en Ann 😉

This slideshow requires JavaScript.

Wat ons opviel tijdens de eerste kilometers na het strand, was dat er zo goed als niet gelopen werd bij de stukken bergop… en als je dan over een smal pad gaat, word je dan ook genoodzaakt om te stappen… Maar we hadden tijd… veel tijd… de tijdslimiet voor de 62km stond op 10 uren en ik had me voorop gesteld om ongeveer op 8 uren binnen te zijn.  We probeerden alsnog lopers voorbij te gaan bij het bergop, wat ons lukte eens de bende was uitgedund.. Bij het dalen en de vlakke stukken bleven Robin en ik op een zelfde tempo lopen en dan werden we vaak voorbij gestoken door de lopers die we bergop voorbij gegaan waren.. jojojojo… En dit zou zo een ganse tijd duren.

IMG_7552
12 kilometer .. waar zijn die handjeeees ?

Na Cap Blanc Nez liepen we nog even westwaarts en dan keerden we. Wat een zicht op Blanc Nez! De zon bleef mooi van de partij en de wind was kalm, ideaal loopweer dus… De eerste 20 kilometer liepen we in om en bij de 2 uren… We hadden op dat moment reeds 4 serieuze klimtochten achter de rug en de eerste bevoorrading kwam dan ook in zicht. Deze bevoorrading had veel weg van een gastronomisch traildiner met van alles wat … ik overdreef echter niet want teveel ineens eten op zo’n tocht kan maar eens misvallen. Ik had voldoende eten en drinken mee bij mezelf ook namelijk. Ik vulde m’n soft flask aan met water zodat ik terug voldoende drinken bij me had voor de verdere tocht. Na nog een serieuze klim, was het een gans stuk naar beneden.. Ik wist dat ik dit nogal hoge tempo niet ging kunnen volhouden, doch wat we nu liepen in een kortere tijd, gaf me meer tijd om in de moeilijke fases wat trager vooruit te gaan… Alles zat nog goed op dat moment, dus liepen we de volgende 5 kilometer aan net geen 11 km/hr gemiddeld… Ondertussen was het verder genieten van de vele mooie vergezichten.

Op een bepaald punt, vermoedelijk rond 26 kilometer kwamen de wandelaars van de 42 kilometer op ons pad. Er was een drukte van jewelste en we laveerden van links naar rechts. Daar zagen we Peter en Ann voor de derde keer ook en we maakten een Belgische wave op ons eigen 🙂

IMG_7563
WEIVE ! (translation : Wave)

En plots waren we half weg koers! En dit na 3u15! Vanaf 30 kilometer kwam er een gans stuk op het strand tegenwind, richting Cap Gris Nez… En dit bleef maar duren… Robin zette me uit de wind doch de gemiddelde snelheid zakte redelijk. We gingen het strand af en moesten een ferm steile duin op. Maar op het einde van die klim wachtte de tweede bevoorrading met dit keer alleen drank. Die stop was welkom want dat stuk op het strand was voor mij de eerste dreun die ik kreeg. We zaten aan +35 kilometer op dat moment. Het zwaarste klimwerk was van de baan voor die dag, maar wat komen ging was echt niet van de poes!

We liepen door Framezelle, verder richting kliffen en de wind ging nogal ferm tekeer daar. Tegenwind beukte ik verder. De steun van Robin begon op dat moment reeds redelijk nodig te zijn en jammer genoeg begon ik ook m’n rechterknie een beetje te voelen. In Audresselles stond Peter en Ann ons op te wachten. Ik zat toen redelijk diep. Wat was ik blij hen te zien en ik kreeg een spoed massage aan m’n IT-band van Ann. Dit deed me ontzettend veel goed en met vele goede moed gingen we tegenwind verder.

We kwamen op Marathon afstand in 4u40. Helaas na Audresselles was het nog niet gedaan met tegen wind lopen. Met zicht op de kliffen van Dover ging het redelijk moeizaam vooruit. We moesten aan het fort van Ambleteuse even door het water en dan ging de route nog even verder… natte voeten dus, maar met de ervaring van in eerdere trails weet ik dat ik daar eigenlijk geen last van heb. We hadden 45 kilometer in 5 uren wedstrijd en dit was eigenlijk wel heel mooi te noemen doch de knie begon al weer wat te zeuren. De volgende bevoorrading was een complete – eten en drank – en dit was op een 51-tal kilometer.  Daar gekomen voelde ik dat ik toch wel het beste gehad had. Wel bleef ik de ganse tijd genoeg drinken, genoeg eten en af en toe een gelletje nemen. De nieuwe Etixx Isotonic gels (Lemon) bevielen me enorm goed trouwens. Even verder stonden Ann en Peter ons weer op te wachten… een rollermassage (met de Aptonia Massageroller) gaf me weer wat extra moed. We waren op 6 uur wedstrijd op dat moment en ja, aankomen gingen we.. vermoedelijk 1u30 later in Wissant. We namen weer afscheid en met “tot straks aan de finish” namen we weer afscheid van elkaar.. Amai, wat een prachtmensen! Peter en Ann, ‘k heb jullie al bedankt, maar zonder jullie zou het nog zwaarder geweest zijn. Telkens weer kreeg ik een hoop energie om weer verder te gaan.

Ann hield m’n kids tegelijk ook op de hoogte en het thuisfront was dan ook weer blij met de vorderingen. Sinds de laatste 5 kilometer waren we af en toe tot stappen over gegaan. M’n knie begon meer en meer tegen te pruttelen doch ik wist met nog 10 kilometer te gaan dat we gingen aankomen in Wissant. Het lopen – eerder joggen vanaf toen – wisselden we af met stappen. Robin sprak me goede moed in en we waren #GoeBezig. Gestaag kwam Wissant meer en meer in zicht. We kwamen, met hoog water, aan het strand van Wissant en dienden dus over de keien te lopen.. voetje per voetje ging het daar en langzaam trachtte ik weer tot lopen over te gaan, wat wonder o wonder terug lukte. Dit was wel een lange kilometer over het strand en daarna mochten we weer de duinen in.. nu was het mulle zand toch wel een echt monster geworden. Lopen lukte daar echt niet meer doch ik wist dat we er bijna waren. We kwamen op de dijk terecht en van daar begon ik weer te joggen en ik nam me voor om te blijven lopen tot aan de aankomst. Robin bleef goed voor me zorgen en me moed inspreken. “Heb ik al gezegd dat we #GoeBezig zijn”?, vroeg hij telkens weer… Ook al kon ik het toen niet goed verdragen, dit hielp me toch om te blijven lopen.

En zo kwamen we in de laatste lijn naar de aankomst.. beetje bergop.. en ja, de laatste 100 meter konden we nog een sprint (link naar aankomst video – vanaf seconde 10) zetten… en zo na 7u23 over de finish komen. Jihaaaaaa! We made it! En hoe? Stevig onder de eerst gedachte 8 uren.

IMG_7606
Yes!
IMG_7608
En we kunnen er nog een eindsprintje uit persen…
IMG_7609
#HappyRunners op weg naar de finish
IMG_7613
#Proud #YesWeCan
IMG_7619
Vive les Belges! #Danger #PasNous #Pietons

Na de finish moest ik redelijk bekomen.. eventjes op m’n alleen tot m’n positieven komen… m’n knie deed pijn en dit vond ik echt niet fijn. Wat er echter tegenover staat,… ik zou het niet willen missen hebben. Robin zat nog helemaal fris, alsof hij maar 10 kilometer gelopen had.. niet geweune toch hoor.. chapeau Robin. Had ik je, Robin, trouwens al bedankt? Ja, waarschijnlijk wel, maar bij deze nogmaals een hele dikke merci om deze met mij te lopen copain!

De douches waren aan een camping iets verder en we reden mee met de wagen van Peter en Ann.. dat we net op tijd aangekomen waren was duidelijk, want we kregen op weg naar de auto nog een fikse regenbui op ons dak.. brrrr.. koud en het verlangen naar een warme douche was groter dan ooit.

Daar kon ik ook m’n chocomelk opdrinken en meer en meer weer op m’n fatsoen komen 🙂 … We reden terug naar het hotel waar m’n auto stond en vertrokken terug richting België. Ik was sjokkemoe, maar het rijden met de auto lukte nog çava. We gingen nog iets eten in Veurne en daarna scheidden onze wegen richting Wingene.

Wat een zalig weekend, wat een dankbaar gevoel ik aan dit avontuur over hou… En ondertussen, 4 dagen later is alle pijn verdwenen, doch lopen is maar voorzien tegen volgende dinsdag. Ondertussen staat er losfietsen op het programma. Coach Jeroen heeft me ondertussen ook geproficiatiseerd met m’n prestatie.. en we zijn klaar om volgende plannen te smeden… Thanks Coach!

Tot de volgende!

#HappyRunner
#HappyTrailer
#TCO2017
#PasNous #Danger #Pietons #InsideJokes

 

 

Advertisements

Update van het trainingsfront

Het was hier wat stilletjes op mijn blog sinds de blog rond m’n wedervaren tijdens de 6u van Aalter doch echt stil heb ik niet gezeten. Ik ben de ganse tijd verder aan het opbouwen geweest naar m’n tot nu toe grootste uitdaging dit jaar: de 62km in Wissant van de Trail National Côte D’Opale.. amai da’s een hele mond vol…

Na de 6 uur loop was het vooral veel losrijden geblazen en neen, m’n achterwerk is daar nog steeds niet aan gewoon.. Maar, … ik leerde het fietsen wel meer appreciëren, zelfs zodanig dat ik ook al eens een fietstochtje deed met maat Peter, dat zelfs niet op m’n schema stond … amai m’n frak, dat we dit nog mogen mee maken 🙂 …

Ik had een week effectieve looprust en begon heel rustig opnieuw. M’n schema werd weer verder opgebouwd door coach Jeroen en als er nog wat aanpassingen nodig waren, regelde hij dit perfect in m’n schema, toch wel een zalige coach hoor en met die op maat persoonlijke begeleiding ben ik echt wel goed én als de resultaten dan ook nog eens top zijn… van mij hoor je echt geen gezeur!

Ook wandelen hoorde bij de recupweekjes… zoals bvb een tochtje in Koksijde.

20170723_175658
Wandeling in Koksijde

Na nog een week van hoofdzakelijk fietswerk kon ik eind juli het volume weer wat omhoog beginnen trekken. Dit was ook het begin van m’n vakantieperiode in de Auvergne… Wat een zalige streek met een prachtige wandeling rond Puy De Dôme en naar de top ervan via de Sentiers des Muletiers… met stijgingspercentage tot 40%.

En natuurlijk werd er gelopen tijdens onze vakantie, waarvan 2 tochten samen met zoon Matthias, waarvan één een halve marathon was.. zalig!

Voor het eerst deed ik daar in de streek ook een “rando ferrata”, samen met m’n kids… Dat is eigenlijk een avonturentocht met redelijk wat klimpartijen erbij (gezekerd en veilig). We gingen hiervoor naar Prabourré. Eerst gingen we langs een heel lange “Tyrolienne” naar beneden.. Zo moet vliegen dus voelen 🙂 .. Zalig! … en daarna genoten we met volle teugen van het klauterwerk .

This slideshow requires JavaScript.

We deden ook nog andere activiteiten daar, zoals in een soort GoKart een helling afgaan en we reden een ganse tijd op en neer op een grote trottinette.. Dat was echt wel maf, maar ook bij momenten bangelijk… Helaas was foto’s nemen tijdens het trottinette rijden niet echt aan te raden, vandaar een indruk van een foto van de website van Prabouré zelf…

Trottinettes

De week na de vakantie ging m’n weekvolume weer de hoogte in.. met top of the bill de Trail Run Vlaamse Ardennen op zondag 20 augustus. Ik genoot de volle 31 km van de wedstrijd en kwam aan met nog veel overschot.. zou dit betekenen dat ik bijna klaar ben voor Wissant? Neen hoor.. m’n volume gaat nog eventjes de hoogte in, met vorige week en deze week de grootste weekvolumes. De week voor 10 september zal het nodig zijn voldoende te rusten en de beentjes wakker te houden.. m’n schema staat helemaal klaar! Alweer bedankt coach!

TRVA2017
Net voor de aankomst op de TrailRun Vlaamse Ardennen.. 31 km in 2u47..

Voor de eerste keer zal ik tijdens een voorbereiding 6 dagen na één lopen, met komende donderdag een training van 3 uren “over glooiend terrein”.. Ja, no pain, no gain zeker.. en voorlopig eigenlijk “no pain”.. maar des te beter waarschijnlijk!

tot de volgende!

#HappyTrailer
#HappyRunner
#HappyFather
#TrailCoteDOpale62k

 

Nooit meer gekwetst? Het geheim.

Zalige blog van Peter van de 2de parcoursverkenning Marathon Gent, dit keer startend vanuit Evergem. Met een eervolle vermelding van ondergeschrevene… Was heel genietbaar. En wat een leuke vermelding van copain Bjorn in de blog .. #HappyTrailer #HappyRunner

Peter's Blog

Beste lezers, wat lazen wij nu in de krant? In “De Tijd”, dan nog wel?

“Frank Vandenbroucke twijfelt aan het nut van basisinkomen”

Terwijl ik op mijn beurt dan weer twijfel aan het nut van Frank Vandenbroucke.

Enfin, u weet dat wel, maar om misverstanden te vermijden: dit is een politiek volstrekt neutrale blog. Even goed, we geven het graag even mee als tip voor wie deze avond de slaap écht niet kan vatten, deze paper lijkt mij een adequaat paardenmiddel tegen zelfs de meest hardnekkige vormen van slapeloosheid: “Basic income in the European Union: a conundrum rather than a solution“.

DelphineGoed. Nu terug naar de ernstige zaken des leven. Gisteren stond er een parcoursverkenning van 23 km op het programma van de Marathon van Gent.

Benny had eerder al ‘ns gepolsd of die parcoursverkenning in m’n marathonschema mocht opgenomen worden als training.

Gezwind had…

View original post 794 more words

6u van Aalter – editie 2017

Na de 6 uren van Aalter vorig jaar, had ik gezegd dit nooit meer opnieuw te doen… maar aangezien een mens altijd het recht heeft om van mening te veranderen, was ik me in de voorbije periode dus toch aan het klaarstomen voor editie 2017. Samen met coach Jeroen Swinnen (www.jeroenswinnen.be) was een degelijk plan opgemaakt om in topvorm te zijn tegen 16 juli 2017. De week ervoor, daar bij de Palingbeek (zie eerder verslagje), bleek ik al in goede doen te zijn en na het nodige herstel en beentjes wakker houden, stond ik dus weer klaar aan de start in Aalter om samen met 95 andere gegadigden 6 uren aan één stuk rondjes van telkens 2 kilometer te lopen, strompelen, kruipen,… Ik ging eerst nog collega-Wingenaar en loopbuddy Robin gaan oppikken bij hem thuis en we reden samen richting Aalter. Daar aangekomen vonden we nog een perfect plekje om de wagen te zetten. Ideaal om ons tafeltje te zetten met onze extra bevoorrading. Eerst gingen we ons nummer halen en we botsten op de één na de andere gekende collega loper.. neen, we gingen onze toertjes niet alleen moeten lopen.

Klokslag 11 uur vertrokken we met onze bende, de ene al wat sneller dan de andere om 6 uur later op het punt waar we waren op de fluitsignalen te stoppen. Ik vertrok aan een gezapig tempo zo rond de 10,5 à 11 km/hr en deed een babbeltje met Jeroen. Jeroen ging er echter al snel vandoor aan een iets sneller tempo.. Ik hield m’n tempo laag omdat ik zo alles in me kon laten opwarmen.. Opwarmen? Koud was het niet hoor… De zon was niet te zien, maar er was een drukkende warmte die gegarandeerd nog voor problemen kon zorgen als er niet genoeg gedronken en gegeten ging worden.. Zodus elk rondje dat ik aan de bevoorrading van de organisatie kwam – puik georganiseerd en voorzien – nam ik iets om te eten. Abrikoosjes, tucjes, chipkes, rozijntjes, gummies,… genoeg keuze dus. Ik nam daar geen drank aangezien er een beetje verder nog een drankpost was en ik op m’n tafeltje zelfgemaakte sportdrank van Leppin had voorzien.

DSC_0047
Eerste rondje, samen met Jeroen
DSC_0155
#HappyRunner

Het leuke is dat je op zo’n parcours elkaar heel vaak tegenkomt ofwel wanneer je iemand passeert of gepasseerd wordt of wanneer je elkaar kruist.  De babbeltjes her en der doen ook wel goed.  Doch wanneer ik zo aan het lopen was en op dat moment geen compagnon bij me had, dan gingen m’n gedachten toch regelmatig op wandel… Ik dacht aan het jaar ervoor bijvoorbeeld en kwam tot de conclusie dat het dit jaar beter ‘liep’, dat ik beter voorbereid was. Ik had me toch wel stiekem gefocust om een 60 kilometer te doen dit jaar en dit zou dan ook m’n langste afstand ooit worden. Vorig jaar kwam ik op een 55 en een klets kilometer uit..

M’n gedachten gingen ook naar partner Lena, naar m’n kinderen, naar andere naasten in m’n leven… En dat allemaal terwijl de kilometers en rondjes voorbij gingen. Ik voelde me echt dankbaar om het voorrecht te hebben dit te kunnen doen… Mensen geven soms de opmerking dat ik zo vaak aan het lachen ben tijdens het lopen.. voor mij is het gewoon genieten van het moment en voor mij staat het echt vast dat running als therapie werkt, dat dit invloed heeft op de manier hoe ik in het leven sta.

Na 2 uren lopen passeerde ik het 21km-punt en alles bleef heel goed gaan… M’n tempo hield ik redelijk stabiel, zo rond de 10,5 à 11 km/hr, ik kon goed eten en drinken.. Alles zat op schema. De temperatuur was ondertussen nog iets de hoogte ingegaan en af en toe kwam de zon piepen.

DSC_0628
Alles onder controle 🙂

Ik hield bewust geen rekening met m’n hartslag en liep volledig op gevoel. Na 2u30 lopen ging m’n tempo iets de hoogte in en liep ik rondjes aan gemiddelde van net geen 12km/hr… Ik wist eigenlijk dat ik dit niet kon volhouden maar alles liep zo soepel. Ik genoot met volle teugen en wou dit volhouden zo lang ik kon.

DSC_0700
Even zwijgend naast elkaar lopen deed ook deugd.. nieuwe vriendschappen ontstaan.
DSC_0766
#HappyRunner Part two.. na 4 uur wedstrijd.

De Marathon afstand liep ik in om en bij de 3u50.. dit is dus maar iets langzamer dan vorig jaar op de In Flanders Fields Marathon… Het eten was iets minder gemakkelijk geworden nu en ik nam voor alle zekerheid m’n eerste Etixx gelletje.. Blijven drinken was heel belangrijk en ik wisselde nog steeds af tussen water en Sportdrank. Ik ging na 4u30 wedstrijd voor de eerste keer over tot wandelen. Dat ik dus beter zat dan vorig jaar werd hierbij dus nogmaals bevestigd aangezien ik vorig jaar na 3u30 reeds een eerste keer ging wandelen… Ondertussen was zoon Matthias ook op de site aangekomen en hij was eventjes aan het meelopen ter opwarming voor z’n 1 uur loop. Het 50 kilometer punt passeerde ik na 4u42 en toen begon ik te rekenen want ik voelde dat sinds enige tijd het beste ervan af was. Ik had dus nog 1u20 minuten voor 10 kilometer… Die 60 kilometer ging ik dus kunnen halen.

DSC_0028-001
Dat ‘vals plat’ begin je toch wel te voelen na 26 keer… nog 1 uur te gaan
DSC_0908
Vochtig houden.. net een beker water over me gekieperd..
DSC_0974
In de gang van het sportpark, richting piste

Maar langzaam maar zeker komt de klop dan toch.. na 5 uur wedstrijd overviel me een misselijk gevoel na het nemen van m’n tweede gelletje. Nu was het kwestie van te blijven ademen, langzaam wat stappen, blijven drinken, afkoelen met water,… en zo de misselijkheid laten passeren. Het beste was er nu echt af en ik had nog een 8-tal kilometer te doen in het laatste uur…

Ondertussen was loopbuddy Robin aan een heel stevige wedstrijd bezig. Net zoals ikzelf, wou hij dit jaar beter doen dan het jaar ervoor.. Z’n doel stond dan ook op 70 kilometer… En ja, na 5 uren wedstrijd zag ik hem ook afzien, maar hij zat effectief op schema… Ik was heel blij voor hem.

Om m’n doel te bereiken ging ik dus nog wat moeten lopen tijdens m’n laatste uur. Met stappen alleen ging ik de 60k niet halen… Ik had minder moeite om terug naar lopen over te gaan vanuit het stappen. Ondertussen was voor de 1 uur lopers ook hun wedstrijd gestart.. en de ene na de andere loper passeerde me dus. Dan passeerde Matthias met aanmoedigingen en ook Ann passeerde met aanmoedigingen… Dit doet dan zo’n deugd, ook al zegt ne mens dan niet veel meer.

DSC_0041-001
Go Go Matthias! Nog 1 uur te gaan…

Ik liep verder en stapte verder.. het traagste 2 kilometer rondje duurde nu tot zelfs 18 minuten.. En dan is het daar, het laatste rondje, met nog 15 minuten de tijd om 2 kilometer te doen… JA! volmondig JA! Dit ging me lukken. En ik liep weer verder, voor de laatste keer het vals platte op naar boven, bocht naar rechts, bocht naar links, bocht naar links, bocht naar rechts… strompelend, lopend, aangemoedigd wordend,… keerpunt op de route, naar rechts en dan kon ik de 60 kilometer passeren in de lange gang van het sportpark van Aalter, voor de 30ste keer.. Yes, I made it! En ik had nog 1 minuut en 24 seconden overschot 🙂 … Ik liep traagjes verder en kwam aan het einde van de gang, terug richting piste van Aalter en dan ging het fluitsignaal… EINDE WEDSTRIJD! Een kreet van blijdschap, van overwinning schreeuwde ik uit…

Maar op dat moment gebeurde er van alles in m’n lijf.. dit wil nog verder gaan, doch je moet blijven staan… Ik had in het voorbijgaan bij m’n auto een ander T-shirt meegenomen en ik wisselde van T-shirt. Blijven staan ging echter niet, dus ik bleef bewegen… en dan plots werd ik zo moe.. zo ontzettend moe .. ik kon ter plekke in slaap vallen.. en tegelijk voelde ik me ook misselijk, doch vooral moe. Ik ging knielend zitten met m’n hoofd naar beneden.. van alle kanten kwam hulp toegestroomd, Matthias, Ann, Tine, Robin zelfs ook, de EHBO dienst… om te vragen als het ging… maar eigenlijk ging het dus wel.. “het gaat veel beter dan vorig jaar”. Robin had 72 kilometer gehaald en was daarbij derde heer geworden… Nie geweune! Ik dronk wat cola, at een brokje peperkoek en gaandeweg begon m’n lijf zich terug wat op z’n plooi te zetten… Ik stond recht en waggelde wat. Uiteindelijk was ik klaar om te gaan douchen en deze deed heel deugd.. Alles ging wat trager dan anders… ook m’n verstand kwam achter 🙂 … Maar oh God.. m’n doelstelling had ik bereikt. Officieel heb ik 60,109 km gelopen en ik ben hierbij 27ste geworden op 95 deelnemers.

Grappig is wel te zien dat ik evenveel heb ‘bewogen’ als vorig jaar, maar dan wel aan een beter gemiddeld tempo..

6uAalter 2016 vs 2017
evenveel minuten bewogen als vorig jaar .. wel een veel beter gemiddeld tempo …

Bij deze nogmaals bedankt aan allen die me gesteund hebben en voor de vele aanmoedigingen.. en volgende jaar.. dat zien we dan wel weer 🙂 …

Nu eerst herstellen en dan op naar m’n volgende uitdaging op 10 september 2017 in Wissant.

#HappyRunner
#6uurvanAalter
#HappyTrailer

Naturatrail Zillebeke – 23k

9 juli 2017 om 14u stonden we klaar voor de start van een tocht van een 23-tal kilometer in de bosrijke omgeving van Zillebeke. Een 180 sportievelingen, de ‘zotten’ zoals in de aankondiging te lezen was, gingen als eerste vertrekken in de hitte voor de langste afstand. 5 minuten later vertrokken de trailers van de 11,5 kilometer en nog 5 minuten later de lopers van de 6-tal kilometer. Het was een kleurrijke bende.

Ik stond in ongeveer de 5e rij te wachten om te starten en deed eerst nog een babbeltje met ultraloper Martino, die de week ervoor meer dan 170 kilometer had afgelegd.. Respect!

En daar vertrok ik, raar maar waar, met minder stress dan anders voor een wedstrijd.. Ik wist dat ik me niet mocht opblazen met het oog op de 6u van Aalter van de zondag erna en daardoor was ik blijkbaar rustiger 🙂 … En toch was het wel een pittig tempo, maar het liep gemakkelijk.. eerst de straat op en dan het bos in.. een zalig bos in.. wat een heerlijke ontdekking om op zo’n manier met een onbekend terrein kennis te maken.

Naturatrail1

Het terrein was ook zoals het beloofd was, licht glooiend, single tracks, kronkels hier en daar en overal, trapjes (die ik heel gezwind omhoog liep – ja de Wenduinse traptraining loont)… En ook wel hier en daar wat gewone baan om van ene stuk naar ander stuk bos te kunnen lopen.. De aanduiding van het parcours was met gele fluo pijlen en was zeker heel goed. Mislopen kon hier zo goed als niet gebeuren.

Ik liep volledig op m’n gevoel en keek geen enkele keer naar m’n hartslag.. goed om heel bewust te lopen. Het was ook wel continu uitkijken waar ik liep, boomwortels kunnen je namelijk zo onderuit halen (een les uit het verleden)…

De bevoorrading was ook goed voorzien en hier en daar stond er wat extra water, dat welkom was in de hitte. Ik had zelf ook nog drank in m’n camelback (jeuj, met m’n verjaardagscadeau op m’n rug) mee en dit was om regelmatig korte nipjes te nemen. Rechts isotoon, links gewoon water…

In zo’n tochten ontstaan er vaak groepjes, zo ook in deze trail.. we waren met 5, dan weer met 3, dan met 2 … dan weer met wat meer.. en het bleef voorspoedig verlopen. Ik was uitermate verrast dat het zo vlot liep, zowel bergop als bergaf.

Naturatrail2

Het 21 kilometerpunt passeerde ik, nog steeds goed in vorm, doch de warmte was toch ook wel een krachtenpikker.. De open stukken met de zon op de kop waren eigenlijk het zwaarst..

En dan kwam plots de eindmeet in zicht.. m’n compagnon van dat moment zat er redelijk door en kon nog nipt volgen.. Hij liet me heel galant voor gaan in de laatste bocht en ik haalde dan nog eventjes m’n maximum snelheid van de wedstrijd in een sprintje. Ik voelde me eigenlijk nog altijd kiplekker 🙂 .. Zalig om zo te kunnen aankomen. En dan.. direct extra drinken .. extra eten…. babbeltje hier en babbeltje daar.. en wachten op m’n loopmaatjes.

naturatrail4

Resultaat : 23km en 280-tal hoogtemeters in 1u51.. supercontent dus aangezien ik me niet heb opgeblazen en met veel overschot aan de aankomst kwam. En.. kers op de taart, beste trailresultaat ooit op een wedstrijd : 22ste plek op 183 aanwezigen .. Me very #HappyTrailer.

Naturatrail3

En nu: recup en beentjes wakker houden voor de 6 uur van Aalter van komende zondag 16/07.

Tot de volgende!

#HappyRunner
#HappyTrailer

Time is ticking ….

Na de nodige recuperatie van de Boucles Ardennaises van 37km van 3 juni, was het verder opbouwen naar m’n volgende doelen. M’n twee komende hoofddoelen zijn de 6u van Aalter op 16 juli en de 62km in Wissant op de Trail de la Côte d’Opale op 10 september. Coach Jeroen stak hiertoe redelijk wat technische trainingen in m’n schema en het is voelbaar dat de conditie de hoogte aan het gaan is. Eén van de trainingen is in Wenduine, dicht bij het enige Belgisch voetbalplein dat in de duinen ligt. Daar ligt tevens een trap van 66 treden van op de zeedijk tot aan een paviljoentje.. Als je deze trap, onder andere, tijdens een training 20 keer omhoog gaat, op 4 verschillende manieren, dan weet je effectief wel dat je getraind hebt…

Duinentraining
trappen en duinen … stevig trainingsrecept

De kilometers bouwden zich verder op en hier en daar zaten ook wat snelheidspieken in.

Deze week donderdag ging ik naar het Kluisbos gaan trainen en daar genoot ik met volle teugen van het altijd verrassende parcours met heel nijdige klimmetjes die me toch vaak op het einde noodzaakten om tot stappen over te gaan en ook dan was het nog ferm doorbijten… Ook daar vond ik een trap om wat technischer te trainen. Ik huppelde daar een 2u15 rond, goed voor net geen 20 kilometer en bijna 600 positieve hoogtemeters.

 

Komende zondag 9 juli doe ik mee aan een trail ‘wedstrijd’ in Zillbeke van 23km: Proud to trail… http://www.naturatrail.be. Na af te stemmen met coach Jeroen zou een tijdsdoel van 2 uur haalbaar zijn, maar ik mag me zeker niet opblazen want de week erna staat de 6 uren reeds gepland en m’n kruit mag ik dus niet verschieten in Zillebeke en opsparen voor in Aalter… Ja, het komt stilaan heel dichtbij.. vandaar : Time is ticking…

Happy and Safe runnings allemaal!

#HappyRunner
#HappyTrailer
#6urenAalter

 

 

Les Boucles Ardennaises 37km

Zaterdag 3 juni 2017! … Wat had ik naar deze trail uitgekeken.. en dan plots ging om 6u15 de wekker in ons hotelletje in La Roche en Ardennes – trouwens een aanrader (Moulin de la Strument) – en een snooze later en nog slaapdronken strompelde ik naar de douche. Ons ontbijt was de dag voordien klaar gezet aan een tafeltje dus ja, echt vers was het niet meer te noemen, maar toch wel een grote variatie en het smaakte me – uitgezonderd de koffie die maar lauw was en beetje weinig… Iets na 7u waren we klaar met ons ontbijt en Lena en ik konden ons nog op ons gemak verder klaarmaken en uiteindelijk rond 7u30 richting sportpark La Roche vertrekken.

Aangekomen aan het sportpark ging ik eerst mijn en Matthias’ nummer gaan ophalen. Matthias verbleef die nacht op een camping dicht bij de start en zou pas net voor m’n start tevoorschijn komen.  Ik kreeg tevens een handige afprint van de route en het gratis t-shirt haalde ik ook al af. Om 8u30 zouden we van start gaan en er was toch een lichtelijk verhoogde stress merkbaar.

20170603_081838
voor de start – zonnetje van de partij

Uiteindelijk, net voor de start zag ik Matthias nog even, nam ik afscheid van Lena en ietskes na 8u30 begon ik aan m’n avonturentocht. Ik zag het geweldig zitten. Mijn voorbereiding was heel goed geweest en ook coach Jeroen had er vertrouwen in. De avond ervoor was het hier nog aan het onweren met helse buien maar nu was het goede weer van de partij en had ik genoeg aan enkel m’n compressie t-shirt.. en m’n petje was ook van de partij 🙂

We liepen eerst door het stadje dat toen nog redelijk aan het slapen was. En na anderhalve kilometer kregen we de eerste klim voorgeschoteld. Vanaf dat moment was het vooral (meestal) ferm stijgen en dalen in de ganse tocht. Ik probeerde zo lang als mogelijk te blijven lopen, wat de ene keer al beter lukte dan de andere keer. Ik genoot weer met volle teugen. Er waren in totaal 3 bevoorradingsposten die piekfijn ingericht waren.

20170603_094928
Eerste bevoorrading na 12-tal kilometer

We passeerden heel leuke single tracks en kregen redelijk technische stukken voorgeschoteld waar je echt uit je doppen moest kijken waar je je voeten zette. Regelmatig schoof er eens een voet weg, doch ik kon me steeds vrijwaren van een valpartij. Er was tevens een heel steile afdaling waar ik me aan de takken moest vasthouden om niet naar beneden te tuimelen.. amai dees was stevig.

20170603_100949
Na een klim.. zicht op de Ourthe

En zo ging het maar door, regelmatig ging ik over tot stevig wandelen omdat het lopen gewoonweg niet mogelijk was voor me. Na een 20-tal  kilometer kreeg ik de Ourthe voorgeschoteld.. een crossing van 20 meter breed en variërend tussen 20 en 50 centimeter diep… LEUK! Deze passage was echt niet te vergelijken met de crossing uit de Houffatrail van december waar ik blokkeerde van de kou.. Nu was het een aangename verfrissing… en het was warm genoeg dus last van koude voeten had ik niet..

boucles-2017-76

Na de rivercrossing liep ik al weer de volgende klim tegemoet. En dan plots na 25 km aan de 2e bevoorrading kwam ik Matthias tegen, die zich ook duidelijk aan het amuseren was en me zei dat het toch wel zwaar was. Zalig momentje was dat… Uiteindelijk gingen onze wegen weer uit elkaar.. hij had er toen nog een 6-tal kilometer te doen.. ik nog het dubbele daarvan.

20170603_092538
Prachtige omgeving .. selfie time

 

Wat er me tijdens de tocht opviel was dat de kilometeraanduidingen totaal niet overeenkwamen met de kilometers op m’n Garmin… Bij de laatste bevoorrading had ik net het 28km bordje gepasseerd.. op m’n Garmin had ik er toen een 32-tal km opzitten. Eventjes met de dame en heer aan de bevoorrading gesproken – alweer uiterst vriendelijke mensen trouwens – en toen bleek dat we effectief op 32 km zaten en dat de bordjes verkeerd waren… dit gaf me een redelijke boost, want nog amper een 4,5 km te gaan tot het einde. Dit was voor een teken om nog een charge te trekken, ook omdat het vooral bergaf was gedurende die kilometers… Wanneer ik m’n wedstrijd bekijk heb ik toen nog snelheden gehaald van om en bij de 12km/hr.. er was nog een stevige bergaf op losse stenen te doen ook, richting het hotel waar ik de nacht tevoren geslapen had… stevig was dat en de knietjes kregen het hard te verduren.. maar ik hield vol. Uiteindelijk was er nog een stukje langs de gewone weg te doen, langs de Ourthe tot bij de finish aan het sportpark.. en plots was deze finish in zicht en kon ik afklokken in een tijd van 4u14…

LesBouclesparcours

Dolblij was ik met m’n resultaat en ik was 42ste geworden overall van de 175 inschrijvingen en 29ste in m’n leeftijdscategorie. Onderweg had ik met één en ander samen gelopen en hen dan zien aankomen en gaan feliciteren deed deugd. De 2 lopers van Tsjechië waar ik aan de Ourthe nog mee samenliep, waren nog een versnelling hoger gegaan en eindigden blijkbaar op plaats 20 en 21… die heb ik niet meer terug gezien.. straf van die gasten.

Matthias deed z’n 21km in 2u03 wat een prachtige prestatie is.. hij was trouwens de jongste op het deelnemersveld… Mooi!

En dan kon de recuperatie beginnen, stretchen, lekker op het gemak me douchen, samen met Matthias. Wachten op Lena die nog aan het wandelen was en dan naar de auto. We waren uiteindelijk net op tijd in La Roche om nog iets te eten… een stevige kluif was het. Matthias en ik bestelden beide Ribbetjes, Lena hield het bij vis.. en we zagen dat het goed was…

Na nog wat slenteren door de straatjes van La Roche en een klein soldeke gekocht te hebben, waren we klaar om terug huiswaarts te vertrekken. De terugrit verliep vlot, met één noodzakelijke powernap en we kwamen terug thuis rond 19u30…

Dankje aan de wedstrijdorganisatie.. het was puik!

Op naar de volgende!

#HappyTrailer
#HappyRunner