Thank you 2017 .. Hello 2018!

Vooreerst wens ik al m’n bloglezers een fijn 2018 toe! Laat ons samen op een gezond 2018 klinken! En may all your sportgoals and your dreams be fulfilled and come through!

Het is tevens het perfecte moment om eventjes terug te blikken op 2017 en al eens de deur lichtjes te openen naar 2018 wat dat jaar kan brengen.

2017 begon in mineur aangezien ik in 2016 niet 100% geluisterd had naar m’n lichaam en daardoor een overbelastingsblessure had. Daardoor moest ik de Bossen van Vlaanderen trail laten schieten in januari en nam ik verplichte looprust. In januari startte ik ook met de samenwerking met coach Jeroen Swinnen en dit moest me helpen om verder ‘gezond’ op te bouwen naar langere afstanden.

Tegen eind januari was de pijn aan de knie verdwenen en kon ik heel langzaam en voorzichtig aan de heropbouw beginnen. 11 februari deed ik m’n eerste lactaattest bij Jeroen en met de persoonlijke begeleiding en veel stretching werkte ik door naar de eerste uitdaging van 2017: de 50km op de NorthC trail in Koksijde en omstreken. En dat was de eerste sportieve hoogdag van 2017. M’n verslagje van toen kun je hier nog eens nalezen.

Myself - foto Henk Derudder
#HappyTrailer @NorthC Trail – photocredit Henk Derudder 😉

April stond vooral in het teken van m’n persoonlijk haaswerk voor loopbuddy Ann. Ik had het voorstel gedaan om haar binnen te 4u30 binnen te loodsen op de Marathon van Zeeuws-Vlaanderen. Oh neen, dit is geen gemakkelijk parcours maar toch o zo mooi. En ja, het is super ver’lopen’. De tocht van Terneuzen naar Hulst was prachtig en ik genoot met volle teugen.. verslagje hier 🙂 . . Ann was superblij met haar nieuwe PR op de Marathon… en Ann blij, ik ook blij.. #HappyHaasje.

Mede dankzij het gevarieerde schema van Jeroen en het vele stretchen bleef ik ondertussen pijnvrij en kon ik verder opbouwen naar het zwaardere werk. In mei zat ik met een piekweek van 100 kilometer en op zaterdag 3 juni liep ik mee in La Roche: Les Boucles Ardennaises.. een tocht van 37 kilometer met héél wat uitdagingen qua klimmen en dalen… Afzien was er natuurlijk ook bij maar het voornaamste, nergens meer last van.

Zoetjes aan kwam de 6 uren van Aalter in zicht, waar ik in 2016 afgezien had als nooit tevoren. De week ervoor liep ik nog mee op de Naturatrail in Zillebeke.. een tocht van 23 kilometer waar ik o zo van genoten heb en heel tevreden was met het resultaat. Op zondag 16 juli was het dan zo ver en liep ik m’n langste afstand ooit op de 6 uren van Aalter… In zo’n wedstrijd komt het er op aan om goed te doseren… En ik leerde daar toch weer opnieuw dat je nooit te hard van stapel mag lopen als je het gevoel hebt dat het heel goed gaat… onvermijdelijk krijg je toch nog kloppen dan… Maar wat was ik blij met m’n bijna 61 kilometer en dat ik deze gelopen had met een veel beter gevoel dan het jaar ervoor.

 

 

 

De twee weken daarna stonden in het teken van recuperatie, vooral dan door te fietsen… En ja, ik begon het fietsen zelfs ook een beetje leuk te vinden.. zeker als ik een toertje kon doen met maatje Peter of zoon Matthias.

In augustus kon ik beginnen opbouwen naar dé uitdaging van 2017. Die maand heb ik dan ook de meeste kilometers gelopen in één maand: 308 kilometer. Tussendoor liep ik nog mee op de TRVA 31 kilometer trailwedstrijd en daar zag ik dat m’n conditie toch wel heel goed zat. De ganse tocht heb ik lopen smilen van hier tot in … euh .. ja, ver… De 31,5 kilometer liep ik aan een gemiddelde snelheid van iets meer dan 11 km/u… ja, ik was heel content en ook dankbaar naar coach Jeroen. We hielden bewust het aantal wedstrijden laag en er zaten geen snelle baanwedstrijden in.. dit zou voor teveel belasting gezorgd hebben en die snelle wedstrijden waren niet nodig in de opbouw naar het UltraRunnen.

TRVA2017
Net voor de aankomst op de TrailRun Vlaamse Ardennen.. 31 km in 2u47..

10 september stond in het teken van de sportief grootste uitdaging van 2017. De trail côte d’Opale in en om de streek van Wissant, met Câp Blanc Nez, Gris Nez,… en… 62,7 kilometer als (alweer) langste afstand ooit.  En wat was ik blij dat m’n loopbuddy Robin deze mee wou lopen met me en dat ook Peter en Ann van de partij waren om te supporteren en ons te ondersteunen waar het nodig was. En ja, het was een bij momenten helse tocht, vooral omdat ik last had gekregen van m’n knie door het vele zandwerk en stijgen en dalen… maar toch was dit o zo genieten. Deze was voor de mij de mooiste ervaring van 2017 op gebied van trailrunning. En ja.. ik was o zo dankbaar voor de aanwezigheid van m’n beste vriendjes die er waren wanneer ik ze nodig had…

 

 

 

20170909_183830
Vanop Cap Blanc Nez – Robin, Ann en Peter in zicht …

De week na de TCO was het losfietsen geblazen en recupereren. De pijn in de knie verdween zoals ze gekomen was en 9 dagen later liep ik alweer pijnvrij mijn eerste kleine toertje.

Peter, Ann en ik organiseerden op zondag 1 oktober een social trail in Koksijde. En ja, het was heel plezant en iedere aanwezige was heel content. Velen zijn nu al aan het vragen om dit nog eens opnieuw te doen.. ja, dit doen we zeker opnieuw, maar met een jaartje tussen…(spoiler : ergens terug eind september / begin oktober 2018).  Ondertussen was ook de oprichting van ‘onze’ running Crew een feit geworden. Peter, Ann, Tine, Robin en ikzelf hebben de #RC87 running crew opgericht en we zijn in blijde verwachting van de officiële erkenning van de gemeente als sportclub… #spannend..

Zaterdag 28 oktober 2017 stond in het teken van de Marathon van Gent waar ik gevraagd werd als pacer voor de 4u30. Ja, dit was heel plezant en het is zo leuk om mensen te kunnen gidsen om hun Marathon uit te lopen. En als dan de opdracht met 1 minuutje overschot aan de aankomst slaagt, ja, dan ben ik content.. en zeker ook de lopers die de ganse tocht meeliepen met me and my balloon….

 

 

This slideshow requires JavaScript.

Na 3 dagjes rust – Marathon had ikzelf gelopen met veel overschot – liep ik zonder veel problemen een toer van 45 minuten. Er stond nog één superwedstrijd op m’n agenda in Oostduinkerke.. Een trail van 21 kilometer door zand en duin.. mijn loopgenre waar ik zo van hou… ik bouwde verstandig op, deed 25 november nog een stevige lactaattest bij Jeroen en kon heel goed vlammen op de dag van de wedstrijd. Ik had me als doel vooropgesteld om binnen te proberen geraken in 1u45.. en ja.. met nog 8 seconden overschot haalde ik die finish… supercontent en ik was superblij met m’n 58ste plek op 534 sportievelingen…

Ik won nog een ticket om mee te doen aan Bredene Loopt op 9 december en ik koos voor de 4 kilometer zodat ik eens op topsnelheid kon lopen.. daar werd ik 6e algemeen op de afstand en 4e in m’n categorie… net geen podium, maar ja, ik was superblij… en ik was toe aan een welverdiende (coach Jeroen verplichtte me 🙂 ) rust… En dat die rust me deugd heeft gedaan? Ja! Zeker en vast!…

En zo sloot ik de laatste weken af van 2017 met opnieuw opbouwen en het opkrikken van de weekvolumes. Ik liep Warmathon Gent en Brugge nog in goed gezelschap en heel veel volk… #WarmsteWeek #Warmathon.

2017 gaf me 2612 kilometer loopplezier… Dankjewel iedereen die hiervan een deel heeft uitgemaakt… En laat 2018 opnieuw een superjaar worden, gezond en zonder blessures.. M’n agenda met m’n doelen zal wel eens in een andere blog verschijnen.. Ik kijk alvast reikhalzend uit naar de Bossen van Vlaanderen trail op 20 januari.. maar eerst heb ik nog was haaswerk te doen in Lombardsijde op 13 januari…

Tot de volgende.. See You At The Trails!

#HappyRunner
#HappyTrailer
#Happy2018
#RC87
#Nieuwjaarsloop7Januari2018

 

Advertisements

Trail Halve Marathon Oostduinkerke

Zondag laatst, 3 december, liep ik mee tijdens de door sportevents.be georganiseerde trail in Oostduinkerke. Ik was verrast van de talrijke opkomst en mede daardoor diende het startschot met 15 minuten verlaat te worden. Maar niemand was aan het neuten, iedereen die ik zag, leek er ongelooflijk veel zin in te hebben.

Coach Jeroen had me klaargestoomd voor deze trail door wat extra snelheidstrainingen te geven. Een week voor de race kreeg ik echter last van lage rugpijn, doch tijdens het lopen ervoer ik geen nadeel. Wel bracht dit bij mij wat onzekerheid, doch de dag zelf, was m’n rugpijn zo goed als verdwenen.. Oef!

Ik had me voor dit pittige parcours, dat ik deels al eens met Ann had verkend – gelukkig – een tijd voorop gezet van 1u45.. Volgens m’n coach was dit haalbaar, doch ‘k ging m’n kuiten goed mogen smeren…

Meer dan 500 – 534 om precies te zijn – sportievelingen stonden aan de start en daarbij was het natuurlijk leuk om met wat bekenden een babbeltje te slaan. Tijdens de opwarming had ik een klein beetje getrek gevoeld in m’n linker hamstring, maar het lopen ging zonder probleem.

11u15, klaar voor de start.. Ik had me redelijk vooraan geposteerd want wist dat we na ongeveer 2 kilometer strand direct de Schipgatduinen voorgeschoteld gingen krijgen. Dit was toch wel het pittigste stuk van de ganse trail.

oostduinkerke beach
534 trailers aan de start

Op het strand was het op en af lopen qua tempo, wat zoeken wat me het beste tempo leek. Dan ging ik weer iemand voorbij, dan werd ik ook weer voorbij gestoken… allemaal goed op dat moment, want ik wist wat er ging komen.. blijven lopen was m’n doel, op alle stukken.

En ja, de Schipgatduinen waren dikke fun en verdorie, eventjes op de adem trappen was nodig,.. tandje bij, nog tandje bij,.. en nog .. en achteraf bleek inderdaad dat ik daar m’n traagste tempo gelopen heb, maar oh wat was dat dikke pret. 🙂

Vanaf dan was het bijna steeds zandstroken, paadjes, beton en weer duinen die elkaar opvolgden… En het liep gesmeerd. Ik liep voor mezelf en telkens een kilometer voorbij was, zag ik dat ik op schema lag.

En toch was er weer het mentale, het kopwerk.. het tegenwerk. “ga je dit wel kunnen blijven volhouden”, “niet overdrijven”, “oei, ‘k ben wat tijd aan het verliezen”,… maar met de ervaring van de voorbije trainingen kon ik toch redelijk goed inschatten tot wat ik in staat was. Hartslagmeting had ik niet aangelegd want op een race is het vooral het gevoel dat telt.. en dat bleef goed zitten. De hoogste beklimming was een duin, richting Groenendijk, maar deze was in geen tijd beklommen.. zalig! En als één van de vrijwilligers die op straat stond dan zegt: “het zwaarste heb je gehad”.. oh ja.. dit geeft dan weer die extra boost. En toch was er toen nog 8 kilometer te gaan… en er kwam nog stevig duinenwerk.

Richting pier van Nieuwpoort gaf ik wat extra tempo aangezien dit op de dijk was, gewone baan dus, .. Daar liep ik ook m’n snelste kilometer van de race aan iets meer dan 14 km/hr… Op de pier was het even weer temporiseren want dit lag er toch wel wat gladjes bij en de wind was ook niet te onderschatten op dat moment, vooral tijdens het terugkeren vanop de pier, richting strand.

Op het strand was er een ganse strook te doen, dan terug de duinen in, veel op en neer en daar ging ik nog enkele lopers voorbij.. Wonder boven wonder liep ik nog redelijk soepel, maar door het hoge tempo begon ik m’n benen toch wel te voelen. Eén gelletje had ik genomen en af en toe gedronken, maar op zo’n afstand is dit voor mij voldoende normaal gezien. Het weer was ideaal en kans op uitdroging was er niet. Ik hield nauwgezet m’n gemiddeld tempo in het oog, en dit bleef mooi onder de 5:00 min/km.. die 1u45 bleef nog steeds haalbaar.

oostduinkerke2

En ik wist dat het tot aan de finish zand, zand en nog eens zand was.. geen enkele strook beton of verharde ondergrond meer in de laatste 5 kilometer. Na de laatste duin, kon je de finish ruiken.. nog even doorbijten.. En spurtje op het laatst inzetten.. Finish!

Time : 01:44:52 … Yess! I did it…  Oh wat was ik content en dankbaar. Peter stond aan de finish en zag me net op het laatste moment nog passeren… toen wist hij nog niet dat de start 15 minuten was uitgesteld… dus was hij nogal verbaasd dat ik zo blij was met mijn tijd… dit werd natuurlijk nadien wel duidelijker…

Na de finish nam ik wat te eten en heerlijke bouillon – top idee van de organisatie – om terug wat op krachten te komen en het niet te koud te krijgen.. Hier en daar een kort babbeltje en ik ging naar binnen om me klaar te maken om Ann te gaan oppikken. En zogezegd zo gedaan… echter, bij m’n eerste stappen ervoer ik nu wel redelijk last aan de hamstring, doch door voorzichtig te bewegen, kreeg deze weer warmer en deed het uitlopen wel deugd. Na een 10-tal minuten kwam ik Ann tegen, die een heel sterke wedstrijd aan het lopen was.. met de nodige aanmoedigingen, ging ook zij super content over de finish binnen haar vooropgestelde (gehoopte) tijd. #AllemaalContent

Wat een geslaagde eerste editie was dit. En ik leer toch wel dat ik soms meer kan dan ik denk. Echt maximaal ben ik niet gegaan.. schrik? Misschien wel.. en nu eventjes rust tot zaterdag in Bredene en dan 8 dagen volledige rust.. Coach Jeroen vertelde me dat dit nodig is.. en ik zal dit natuurlijk opvolgen. Want 2018 begint al te lonken.. een jaar waar de langere afstanden al weer wat langer gaan worden…

oostduinkerke3

Tot de volgende!

#ToBeContinued
#RC87
#SportEvents.be
#HappyTrailer
#HappyRunner

 

 

 

Trail Côte D’Opale – Wissant

Met volle goesting heb ik uitgekeken naar deze uitdaging. Reeds geruime tijd waren loopbuddy Robin en ikzelf ingeschreven voor deze 62 km lange avonturentocht in de streek van Noord-Frankrijk, nabij Pas-de-Calais. Ons hotelletje was geboekt voor de avond ervoor – start was voorzien op Wissant plage om 8 uur – in Coquelles (zeker een aan te raden hotel trouwens, vooral wegens de stilte – Interhotel L’Haut’aile) op een 20-tal minuutjes rijden van Wissant.

We werden op onze 2-daagse vergezeld door goede vrienden Ann en Peter die mee gingen als supporters en steun. De zaterdagmiddag gingen we samen ons nummer halen in Wissant en we deden daar tevens nog een kleine wandeling om de avond af te sluiten met een etentje in een Italiaans restaurant… zeer lekker en goed om nog wat koolhydraten op te doen.

This slideshow requires JavaScript.

Na nog een slaapmutsje en wat overleg met Peter en Ann waar ze gingen proberen te staan op verschillende punten in de wedstrijd, gingen we ons bed in… Helaas kon ik de slaap niet vatten en had ik een slechte nachtrust. Wonderwel, toen m’n wekker om 5u45 afliep, was ik redelijk fris en welgezind… Na een deugddoende douche en m’n loopplunje aantrekken waren we klaar voor het ontbijt… Normaal heb ik nog geen honger op dat uur, maar dit keer dus wel en het ontbijt smaakte me heerlijk. Op naar Wissant! M’n eigen auto mocht blijven staan aan het hotel en Ann en Peter zetten ons af op een 500-tal meter van de start.. Ideaal!

De adrenaline was welig aan het gieren door m’n lijf en na de nodige stop aan de wc waren we klaar voor de start… Voor de 62km waren we met 500 lopers en de sportievelingen van de Challenge, die daags ervoor reeds 24km gelopen hadden, waren hier ook aan de start. Klokslag 8 uur.. On est parti!

Wat een zaligheid om op het strand te starten.. overal om je heen zie lopers, van elk kaliber.. Robin en ik, die afgesproken hadden om de whole way samen te blijven, liepen zo ongeveer in het midden van het pak. Voor, achter, rechts, links.. overal trailers in hart en nieren te zien.. zei ik al dat het zalig was 🙂 ?

Eerst liepen we richting Cap Blanc Nez.. en Peter en Ann gingen daar (op het 6 km punt proberen te staan) .. en ja, ze stonden daar.. met onze Belgische driekleur vlag 🙂 … PS. Photo’s by Peter en Ann 😉

This slideshow requires JavaScript.

Wat ons opviel tijdens de eerste kilometers na het strand, was dat er zo goed als niet gelopen werd bij de stukken bergop… en als je dan over een smal pad gaat, word je dan ook genoodzaakt om te stappen… Maar we hadden tijd… veel tijd… de tijdslimiet voor de 62km stond op 10 uren en ik had me voorop gesteld om ongeveer op 8 uren binnen te zijn.  We probeerden alsnog lopers voorbij te gaan bij het bergop, wat ons lukte eens de bende was uitgedund.. Bij het dalen en de vlakke stukken bleven Robin en ik op een zelfde tempo lopen en dan werden we vaak voorbij gestoken door de lopers die we bergop voorbij gegaan waren.. jojojojo… En dit zou zo een ganse tijd duren.

IMG_7552
12 kilometer .. waar zijn die handjeeees ?

Na Cap Blanc Nez liepen we nog even westwaarts en dan keerden we. Wat een zicht op Blanc Nez! De zon bleef mooi van de partij en de wind was kalm, ideaal loopweer dus… De eerste 20 kilometer liepen we in om en bij de 2 uren… We hadden op dat moment reeds 4 serieuze klimtochten achter de rug en de eerste bevoorrading kwam dan ook in zicht. Deze bevoorrading had veel weg van een gastronomisch traildiner met van alles wat … ik overdreef echter niet want teveel ineens eten op zo’n tocht kan maar eens misvallen. Ik had voldoende eten en drinken mee bij mezelf ook namelijk. Ik vulde m’n soft flask aan met water zodat ik terug voldoende drinken bij me had voor de verdere tocht. Na nog een serieuze klim, was het een gans stuk naar beneden.. Ik wist dat ik dit nogal hoge tempo niet ging kunnen volhouden, doch wat we nu liepen in een kortere tijd, gaf me meer tijd om in de moeilijke fases wat trager vooruit te gaan… Alles zat nog goed op dat moment, dus liepen we de volgende 5 kilometer aan net geen 11 km/hr gemiddeld… Ondertussen was het verder genieten van de vele mooie vergezichten.

Op een bepaald punt, vermoedelijk rond 26 kilometer kwamen de wandelaars van de 42 kilometer op ons pad. Er was een drukte van jewelste en we laveerden van links naar rechts. Daar zagen we Peter en Ann voor de derde keer ook en we maakten een Belgische wave op ons eigen 🙂

IMG_7563
WEIVE ! (translation : Wave)

En plots waren we half weg koers! En dit na 3u15! Vanaf 30 kilometer kwam er een gans stuk op het strand tegenwind, richting Cap Gris Nez… En dit bleef maar duren… Robin zette me uit de wind doch de gemiddelde snelheid zakte redelijk. We gingen het strand af en moesten een ferm steile duin op. Maar op het einde van die klim wachtte de tweede bevoorrading met dit keer alleen drank. Die stop was welkom want dat stuk op het strand was voor mij de eerste dreun die ik kreeg. We zaten aan +35 kilometer op dat moment. Het zwaarste klimwerk was van de baan voor die dag, maar wat komen ging was echt niet van de poes!

We liepen door Framezelle, verder richting kliffen en de wind ging nogal ferm tekeer daar. Tegenwind beukte ik verder. De steun van Robin begon op dat moment reeds redelijk nodig te zijn en jammer genoeg begon ik ook m’n rechterknie een beetje te voelen. In Audresselles stond Peter en Ann ons op te wachten. Ik zat toen redelijk diep. Wat was ik blij hen te zien en ik kreeg een spoed massage aan m’n IT-band van Ann. Dit deed me ontzettend veel goed en met vele goede moed gingen we tegenwind verder.

We kwamen op Marathon afstand in 4u40. Helaas na Audresselles was het nog niet gedaan met tegen wind lopen. Met zicht op de kliffen van Dover ging het redelijk moeizaam vooruit. We moesten aan het fort van Ambleteuse even door het water en dan ging de route nog even verder… natte voeten dus, maar met de ervaring van in eerdere trails weet ik dat ik daar eigenlijk geen last van heb. We hadden 45 kilometer in 5 uren wedstrijd en dit was eigenlijk wel heel mooi te noemen doch de knie begon al weer wat te zeuren. De volgende bevoorrading was een complete – eten en drank – en dit was op een 51-tal kilometer.  Daar gekomen voelde ik dat ik toch wel het beste gehad had. Wel bleef ik de ganse tijd genoeg drinken, genoeg eten en af en toe een gelletje nemen. De nieuwe Etixx Isotonic gels (Lemon) bevielen me enorm goed trouwens. Even verder stonden Ann en Peter ons weer op te wachten… een rollermassage (met de Aptonia Massageroller) gaf me weer wat extra moed. We waren op 6 uur wedstrijd op dat moment en ja, aankomen gingen we.. vermoedelijk 1u30 later in Wissant. We namen weer afscheid en met “tot straks aan de finish” namen we weer afscheid van elkaar.. Amai, wat een prachtmensen! Peter en Ann, ‘k heb jullie al bedankt, maar zonder jullie zou het nog zwaarder geweest zijn. Telkens weer kreeg ik een hoop energie om weer verder te gaan.

Ann hield m’n kids tegelijk ook op de hoogte en het thuisfront was dan ook weer blij met de vorderingen. Sinds de laatste 5 kilometer waren we af en toe tot stappen over gegaan. M’n knie begon meer en meer tegen te pruttelen doch ik wist met nog 10 kilometer te gaan dat we gingen aankomen in Wissant. Het lopen – eerder joggen vanaf toen – wisselden we af met stappen. Robin sprak me goede moed in en we waren #GoeBezig. Gestaag kwam Wissant meer en meer in zicht. We kwamen, met hoog water, aan het strand van Wissant en dienden dus over de keien te lopen.. voetje per voetje ging het daar en langzaam trachtte ik weer tot lopen over te gaan, wat wonder o wonder terug lukte. Dit was wel een lange kilometer over het strand en daarna mochten we weer de duinen in.. nu was het mulle zand toch wel een echt monster geworden. Lopen lukte daar echt niet meer doch ik wist dat we er bijna waren. We kwamen op de dijk terecht en van daar begon ik weer te joggen en ik nam me voor om te blijven lopen tot aan de aankomst. Robin bleef goed voor me zorgen en me moed inspreken. “Heb ik al gezegd dat we #GoeBezig zijn”?, vroeg hij telkens weer… Ook al kon ik het toen niet goed verdragen, dit hielp me toch om te blijven lopen.

En zo kwamen we in de laatste lijn naar de aankomst.. beetje bergop.. en ja, de laatste 100 meter konden we nog een sprint (link naar aankomst video – vanaf seconde 10) zetten… en zo na 7u23 over de finish komen. Jihaaaaaa! We made it! En hoe? Stevig onder de eerst gedachte 8 uren.

IMG_7606
Yes!
IMG_7608
En we kunnen er nog een eindsprintje uit persen…
IMG_7609
#HappyRunners op weg naar de finish
IMG_7613
#Proud #YesWeCan
IMG_7619
Vive les Belges! #Danger #PasNous #Pietons

Na de finish moest ik redelijk bekomen.. eventjes op m’n alleen tot m’n positieven komen… m’n knie deed pijn en dit vond ik echt niet fijn. Wat er echter tegenover staat,… ik zou het niet willen missen hebben. Robin zat nog helemaal fris, alsof hij maar 10 kilometer gelopen had.. niet geweune toch hoor.. chapeau Robin. Had ik je, Robin, trouwens al bedankt? Ja, waarschijnlijk wel, maar bij deze nogmaals een hele dikke merci om deze met mij te lopen copain!

De douches waren aan een camping iets verder en we reden mee met de wagen van Peter en Ann.. dat we net op tijd aangekomen waren was duidelijk, want we kregen op weg naar de auto nog een fikse regenbui op ons dak.. brrrr.. koud en het verlangen naar een warme douche was groter dan ooit.

Daar kon ik ook m’n chocomelk opdrinken en meer en meer weer op m’n fatsoen komen 🙂 … We reden terug naar het hotel waar m’n auto stond en vertrokken terug richting België. Ik was sjokkemoe, maar het rijden met de auto lukte nog çava. We gingen nog iets eten in Veurne en daarna scheidden onze wegen richting Wingene.

Wat een zalig weekend, wat een dankbaar gevoel ik aan dit avontuur over hou… En ondertussen, 4 dagen later is alle pijn verdwenen, doch lopen is maar voorzien tegen volgende dinsdag. Ondertussen staat er losfietsen op het programma. Coach Jeroen heeft me ondertussen ook geproficiatiseerd met m’n prestatie.. en we zijn klaar om volgende plannen te smeden… Thanks Coach!

Tot de volgende!

#HappyRunner
#HappyTrailer
#TCO2017
#PasNous #Danger #Pietons #InsideJokes

 

 

Update van het trainingsfront

Het was hier wat stilletjes op mijn blog sinds de blog rond m’n wedervaren tijdens de 6u van Aalter doch echt stil heb ik niet gezeten. Ik ben de ganse tijd verder aan het opbouwen geweest naar m’n tot nu toe grootste uitdaging dit jaar: de 62km in Wissant van de Trail National Côte D’Opale.. amai da’s een hele mond vol…

Na de 6 uur loop was het vooral veel losrijden geblazen en neen, m’n achterwerk is daar nog steeds niet aan gewoon.. Maar, … ik leerde het fietsen wel meer appreciëren, zelfs zodanig dat ik ook al eens een fietstochtje deed met maat Peter, dat zelfs niet op m’n schema stond … amai m’n frak, dat we dit nog mogen mee maken 🙂 …

Ik had een week effectieve looprust en begon heel rustig opnieuw. M’n schema werd weer verder opgebouwd door coach Jeroen en als er nog wat aanpassingen nodig waren, regelde hij dit perfect in m’n schema, toch wel een zalige coach hoor en met die op maat persoonlijke begeleiding ben ik echt wel goed én als de resultaten dan ook nog eens top zijn… van mij hoor je echt geen gezeur!

Ook wandelen hoorde bij de recupweekjes… zoals bvb een tochtje in Koksijde.

20170723_175658
Wandeling in Koksijde

Na nog een week van hoofdzakelijk fietswerk kon ik eind juli het volume weer wat omhoog beginnen trekken. Dit was ook het begin van m’n vakantieperiode in de Auvergne… Wat een zalige streek met een prachtige wandeling rond Puy De Dôme en naar de top ervan via de Sentiers des Muletiers… met stijgingspercentage tot 40%.

En natuurlijk werd er gelopen tijdens onze vakantie, waarvan 2 tochten samen met zoon Matthias, waarvan één een halve marathon was.. zalig!

Voor het eerst deed ik daar in de streek ook een “rando ferrata”, samen met m’n kids… Dat is eigenlijk een avonturentocht met redelijk wat klimpartijen erbij (gezekerd en veilig). We gingen hiervoor naar Prabourré. Eerst gingen we langs een heel lange “Tyrolienne” naar beneden.. Zo moet vliegen dus voelen 🙂 .. Zalig! … en daarna genoten we met volle teugen van het klauterwerk .

This slideshow requires JavaScript.

We deden ook nog andere activiteiten daar, zoals in een soort GoKart een helling afgaan en we reden een ganse tijd op en neer op een grote trottinette.. Dat was echt wel maf, maar ook bij momenten bangelijk… Helaas was foto’s nemen tijdens het trottinette rijden niet echt aan te raden, vandaar een indruk van een foto van de website van Prabouré zelf…

Trottinettes

De week na de vakantie ging m’n weekvolume weer de hoogte in.. met top of the bill de Trail Run Vlaamse Ardennen op zondag 20 augustus. Ik genoot de volle 31 km van de wedstrijd en kwam aan met nog veel overschot.. zou dit betekenen dat ik bijna klaar ben voor Wissant? Neen hoor.. m’n volume gaat nog eventjes de hoogte in, met vorige week en deze week de grootste weekvolumes. De week voor 10 september zal het nodig zijn voldoende te rusten en de beentjes wakker te houden.. m’n schema staat helemaal klaar! Alweer bedankt coach!

TRVA2017
Net voor de aankomst op de TrailRun Vlaamse Ardennen.. 31 km in 2u47..

Voor de eerste keer zal ik tijdens een voorbereiding 6 dagen na één lopen, met komende donderdag een training van 3 uren “over glooiend terrein”.. Ja, no pain, no gain zeker.. en voorlopig eigenlijk “no pain”.. maar des te beter waarschijnlijk!

tot de volgende!

#HappyTrailer
#HappyRunner
#HappyFather
#TrailCoteDOpale62k

 

Nooit meer gekwetst? Het geheim.

Zalige blog van Peter van de 2de parcoursverkenning Marathon Gent, dit keer startend vanuit Evergem. Met een eervolle vermelding van ondergeschrevene… Was heel genietbaar. En wat een leuke vermelding van copain Bjorn in de blog .. #HappyTrailer #HappyRunner

Peter's Running Blog

Beste lezers, wat lazen wij nu in de krant? In “De Tijd”, dan nog wel?

“Frank Vandenbroucke twijfelt aan het nut van basisinkomen”

Terwijl ik op mijn beurt dan weer twijfel aan het nut van Frank Vandenbroucke.

Enfin, u weet dat wel, maar om misverstanden te vermijden: dit is een politiek volstrekt neutrale blog. Even goed, we geven het graag even mee als tip voor wie deze avond de slaap écht niet kan vatten, deze paper lijkt mij een adequaat paardenmiddel tegen zelfs de meest hardnekkige vormen van slapeloosheid: “Basic income in the European Union: a conundrum rather than a solution“.

DelphineGoed. Nu terug naar de ernstige zaken des leven. Gisteren stond er een parcoursverkenning van 23 km op het programma van de Marathon van Gent.

Benny had eerder al ‘ns gepolsd of die parcoursverkenning in m’n marathonschema mocht opgenomen worden als training.

Gezwind had…

View original post 794 more words

6u van Aalter – editie 2017

Na de 6 uren van Aalter vorig jaar, had ik gezegd dit nooit meer opnieuw te doen… maar aangezien een mens altijd het recht heeft om van mening te veranderen, was ik me in de voorbije periode dus toch aan het klaarstomen voor editie 2017. Samen met coach Jeroen Swinnen (www.jeroenswinnen.be) was een degelijk plan opgemaakt om in topvorm te zijn tegen 16 juli 2017. De week ervoor, daar bij de Palingbeek (zie eerder verslagje), bleek ik al in goede doen te zijn en na het nodige herstel en beentjes wakker houden, stond ik dus weer klaar aan de start in Aalter om samen met 95 andere gegadigden 6 uren aan één stuk rondjes van telkens 2 kilometer te lopen, strompelen, kruipen,… Ik ging eerst nog collega-Wingenaar en loopbuddy Robin gaan oppikken bij hem thuis en we reden samen richting Aalter. Daar aangekomen vonden we nog een perfect plekje om de wagen te zetten. Ideaal om ons tafeltje te zetten met onze extra bevoorrading. Eerst gingen we ons nummer halen en we botsten op de één na de andere gekende collega loper.. neen, we gingen onze toertjes niet alleen moeten lopen.

Klokslag 11 uur vertrokken we met onze bende, de ene al wat sneller dan de andere om 6 uur later op het punt waar we waren op de fluitsignalen te stoppen. Ik vertrok aan een gezapig tempo zo rond de 10,5 à 11 km/hr en deed een babbeltje met Jeroen. Jeroen ging er echter al snel vandoor aan een iets sneller tempo.. Ik hield m’n tempo laag omdat ik zo alles in me kon laten opwarmen.. Opwarmen? Koud was het niet hoor… De zon was niet te zien, maar er was een drukkende warmte die gegarandeerd nog voor problemen kon zorgen als er niet genoeg gedronken en gegeten ging worden.. Zodus elk rondje dat ik aan de bevoorrading van de organisatie kwam – puik georganiseerd en voorzien – nam ik iets om te eten. Abrikoosjes, tucjes, chipkes, rozijntjes, gummies,… genoeg keuze dus. Ik nam daar geen drank aangezien er een beetje verder nog een drankpost was en ik op m’n tafeltje zelfgemaakte sportdrank van Leppin had voorzien.

DSC_0047
Eerste rondje, samen met Jeroen
DSC_0155
#HappyRunner

Het leuke is dat je op zo’n parcours elkaar heel vaak tegenkomt ofwel wanneer je iemand passeert of gepasseerd wordt of wanneer je elkaar kruist.  De babbeltjes her en der doen ook wel goed.  Doch wanneer ik zo aan het lopen was en op dat moment geen compagnon bij me had, dan gingen m’n gedachten toch regelmatig op wandel… Ik dacht aan het jaar ervoor bijvoorbeeld en kwam tot de conclusie dat het dit jaar beter ‘liep’, dat ik beter voorbereid was. Ik had me toch wel stiekem gefocust om een 60 kilometer te doen dit jaar en dit zou dan ook m’n langste afstand ooit worden. Vorig jaar kwam ik op een 55 en een klets kilometer uit..

M’n gedachten gingen ook naar partner Lena, naar m’n kinderen, naar andere naasten in m’n leven… En dat allemaal terwijl de kilometers en rondjes voorbij gingen. Ik voelde me echt dankbaar om het voorrecht te hebben dit te kunnen doen… Mensen geven soms de opmerking dat ik zo vaak aan het lachen ben tijdens het lopen.. voor mij is het gewoon genieten van het moment en voor mij staat het echt vast dat running als therapie werkt, dat dit invloed heeft op de manier hoe ik in het leven sta.

Na 2 uren lopen passeerde ik het 21km-punt en alles bleef heel goed gaan… M’n tempo hield ik redelijk stabiel, zo rond de 10,5 à 11 km/hr, ik kon goed eten en drinken.. Alles zat op schema. De temperatuur was ondertussen nog iets de hoogte ingegaan en af en toe kwam de zon piepen.

DSC_0628
Alles onder controle 🙂

Ik hield bewust geen rekening met m’n hartslag en liep volledig op gevoel. Na 2u30 lopen ging m’n tempo iets de hoogte in en liep ik rondjes aan gemiddelde van net geen 12km/hr… Ik wist eigenlijk dat ik dit niet kon volhouden maar alles liep zo soepel. Ik genoot met volle teugen en wou dit volhouden zo lang ik kon.

DSC_0700
Even zwijgend naast elkaar lopen deed ook deugd.. nieuwe vriendschappen ontstaan.
DSC_0766
#HappyRunner Part two.. na 4 uur wedstrijd.

De Marathon afstand liep ik in om en bij de 3u50.. dit is dus maar iets langzamer dan vorig jaar op de In Flanders Fields Marathon… Het eten was iets minder gemakkelijk geworden nu en ik nam voor alle zekerheid m’n eerste Etixx gelletje.. Blijven drinken was heel belangrijk en ik wisselde nog steeds af tussen water en Sportdrank. Ik ging na 4u30 wedstrijd voor de eerste keer over tot wandelen. Dat ik dus beter zat dan vorig jaar werd hierbij dus nogmaals bevestigd aangezien ik vorig jaar na 3u30 reeds een eerste keer ging wandelen… Ondertussen was zoon Matthias ook op de site aangekomen en hij was eventjes aan het meelopen ter opwarming voor z’n 1 uur loop. Het 50 kilometer punt passeerde ik na 4u42 en toen begon ik te rekenen want ik voelde dat sinds enige tijd het beste ervan af was. Ik had dus nog 1u20 minuten voor 10 kilometer… Die 60 kilometer ging ik dus kunnen halen.

DSC_0028-001
Dat ‘vals plat’ begin je toch wel te voelen na 26 keer… nog 1 uur te gaan
DSC_0908
Vochtig houden.. net een beker water over me gekieperd..
DSC_0974
In de gang van het sportpark, richting piste

Maar langzaam maar zeker komt de klop dan toch.. na 5 uur wedstrijd overviel me een misselijk gevoel na het nemen van m’n tweede gelletje. Nu was het kwestie van te blijven ademen, langzaam wat stappen, blijven drinken, afkoelen met water,… en zo de misselijkheid laten passeren. Het beste was er nu echt af en ik had nog een 8-tal kilometer te doen in het laatste uur…

Ondertussen was loopbuddy Robin aan een heel stevige wedstrijd bezig. Net zoals ikzelf, wou hij dit jaar beter doen dan het jaar ervoor.. Z’n doel stond dan ook op 70 kilometer… En ja, na 5 uren wedstrijd zag ik hem ook afzien, maar hij zat effectief op schema… Ik was heel blij voor hem.

Om m’n doel te bereiken ging ik dus nog wat moeten lopen tijdens m’n laatste uur. Met stappen alleen ging ik de 60k niet halen… Ik had minder moeite om terug naar lopen over te gaan vanuit het stappen. Ondertussen was voor de 1 uur lopers ook hun wedstrijd gestart.. en de ene na de andere loper passeerde me dus. Dan passeerde Matthias met aanmoedigingen en ook Ann passeerde met aanmoedigingen… Dit doet dan zo’n deugd, ook al zegt ne mens dan niet veel meer.

DSC_0041-001
Go Go Matthias! Nog 1 uur te gaan…

Ik liep verder en stapte verder.. het traagste 2 kilometer rondje duurde nu tot zelfs 18 minuten.. En dan is het daar, het laatste rondje, met nog 15 minuten de tijd om 2 kilometer te doen… JA! volmondig JA! Dit ging me lukken. En ik liep weer verder, voor de laatste keer het vals platte op naar boven, bocht naar rechts, bocht naar links, bocht naar links, bocht naar rechts… strompelend, lopend, aangemoedigd wordend,… keerpunt op de route, naar rechts en dan kon ik de 60 kilometer passeren in de lange gang van het sportpark van Aalter, voor de 30ste keer.. Yes, I made it! En ik had nog 1 minuut en 24 seconden overschot 🙂 … Ik liep traagjes verder en kwam aan het einde van de gang, terug richting piste van Aalter en dan ging het fluitsignaal… EINDE WEDSTRIJD! Een kreet van blijdschap, van overwinning schreeuwde ik uit…

Maar op dat moment gebeurde er van alles in m’n lijf.. dit wil nog verder gaan, doch je moet blijven staan… Ik had in het voorbijgaan bij m’n auto een ander T-shirt meegenomen en ik wisselde van T-shirt. Blijven staan ging echter niet, dus ik bleef bewegen… en dan plots werd ik zo moe.. zo ontzettend moe .. ik kon ter plekke in slaap vallen.. en tegelijk voelde ik me ook misselijk, doch vooral moe. Ik ging knielend zitten met m’n hoofd naar beneden.. van alle kanten kwam hulp toegestroomd, Matthias, Ann, Tine, Robin zelfs ook, de EHBO dienst… om te vragen als het ging… maar eigenlijk ging het dus wel.. “het gaat veel beter dan vorig jaar”. Robin had 72 kilometer gehaald en was daarbij derde heer geworden… Nie geweune! Ik dronk wat cola, at een brokje peperkoek en gaandeweg begon m’n lijf zich terug wat op z’n plooi te zetten… Ik stond recht en waggelde wat. Uiteindelijk was ik klaar om te gaan douchen en deze deed heel deugd.. Alles ging wat trager dan anders… ook m’n verstand kwam achter 🙂 … Maar oh God.. m’n doelstelling had ik bereikt. Officieel heb ik 60,109 km gelopen en ik ben hierbij 27ste geworden op 95 deelnemers.

Grappig is wel te zien dat ik evenveel heb ‘bewogen’ als vorig jaar, maar dan wel aan een beter gemiddeld tempo..

6uAalter 2016 vs 2017
evenveel minuten bewogen als vorig jaar .. wel een veel beter gemiddeld tempo …

Bij deze nogmaals bedankt aan allen die me gesteund hebben en voor de vele aanmoedigingen.. en volgende jaar.. dat zien we dan wel weer 🙂 …

Nu eerst herstellen en dan op naar m’n volgende uitdaging op 10 september 2017 in Wissant.

#HappyRunner
#6uurvanAalter
#HappyTrailer

Naturatrail Zillebeke – 23k

9 juli 2017 om 14u stonden we klaar voor de start van een tocht van een 23-tal kilometer in de bosrijke omgeving van Zillebeke. Een 180 sportievelingen, de ‘zotten’ zoals in de aankondiging te lezen was, gingen als eerste vertrekken in de hitte voor de langste afstand. 5 minuten later vertrokken de trailers van de 11,5 kilometer en nog 5 minuten later de lopers van de 6-tal kilometer. Het was een kleurrijke bende.

Ik stond in ongeveer de 5e rij te wachten om te starten en deed eerst nog een babbeltje met ultraloper Martino, die de week ervoor meer dan 170 kilometer had afgelegd.. Respect!

En daar vertrok ik, raar maar waar, met minder stress dan anders voor een wedstrijd.. Ik wist dat ik me niet mocht opblazen met het oog op de 6u van Aalter van de zondag erna en daardoor was ik blijkbaar rustiger 🙂 … En toch was het wel een pittig tempo, maar het liep gemakkelijk.. eerst de straat op en dan het bos in.. een zalig bos in.. wat een heerlijke ontdekking om op zo’n manier met een onbekend terrein kennis te maken.

Naturatrail1

Het terrein was ook zoals het beloofd was, licht glooiend, single tracks, kronkels hier en daar en overal, trapjes (die ik heel gezwind omhoog liep – ja de Wenduinse traptraining loont)… En ook wel hier en daar wat gewone baan om van ene stuk naar ander stuk bos te kunnen lopen.. De aanduiding van het parcours was met gele fluo pijlen en was zeker heel goed. Mislopen kon hier zo goed als niet gebeuren.

Ik liep volledig op m’n gevoel en keek geen enkele keer naar m’n hartslag.. goed om heel bewust te lopen. Het was ook wel continu uitkijken waar ik liep, boomwortels kunnen je namelijk zo onderuit halen (een les uit het verleden)…

De bevoorrading was ook goed voorzien en hier en daar stond er wat extra water, dat welkom was in de hitte. Ik had zelf ook nog drank in m’n camelback (jeuj, met m’n verjaardagscadeau op m’n rug) mee en dit was om regelmatig korte nipjes te nemen. Rechts isotoon, links gewoon water…

In zo’n tochten ontstaan er vaak groepjes, zo ook in deze trail.. we waren met 5, dan weer met 3, dan met 2 … dan weer met wat meer.. en het bleef voorspoedig verlopen. Ik was uitermate verrast dat het zo vlot liep, zowel bergop als bergaf.

Naturatrail2

Het 21 kilometerpunt passeerde ik, nog steeds goed in vorm, doch de warmte was toch ook wel een krachtenpikker.. De open stukken met de zon op de kop waren eigenlijk het zwaarst..

En dan kwam plots de eindmeet in zicht.. m’n compagnon van dat moment zat er redelijk door en kon nog nipt volgen.. Hij liet me heel galant voor gaan in de laatste bocht en ik haalde dan nog eventjes m’n maximum snelheid van de wedstrijd in een sprintje. Ik voelde me eigenlijk nog altijd kiplekker 🙂 .. Zalig om zo te kunnen aankomen. En dan.. direct extra drinken .. extra eten…. babbeltje hier en babbeltje daar.. en wachten op m’n loopmaatjes.

naturatrail4

Resultaat : 23km en 280-tal hoogtemeters in 1u51.. supercontent dus aangezien ik me niet heb opgeblazen en met veel overschot aan de aankomst kwam. En.. kers op de taart, beste trailresultaat ooit op een wedstrijd : 22ste plek op 183 aanwezigen .. Me very #HappyTrailer.

Naturatrail3

En nu: recup en beentjes wakker houden voor de 6 uur van Aalter van komende zondag 16/07.

Tot de volgende!

#HappyRunner
#HappyTrailer